Anadolu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Anadolu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Traklardan Tiwanaku'ya "KAYIP KITALAR KİTABI 14" [Günay Tulun]

Bir Anadolu devleti olan Karya’nın ünlü tarihçisi Herodot’un yazdığına göre, Hindulardan sonra yeryüzünün en kalabalık halkı Traklarmış.

Beyaz tenli, uzun boylu, renkli gözlü; çok iyi ok atan, ata çok iyi binen, öldüklerinde atlarıyla birlikte Orta Asya’daki gibi kurganlara gömülen bu savaşçı insanlar, yine Herodot’un anlattığına göre, Asya’nın içlerinden gelmişler. Herodot’un telaffuzuyla bu halkın en önemli boylarından birinin adını yazsam, size neyi anımsattığına bakar mısınız lütfen! Yalnız birkaç kez tekrarlamanızı rica edeceğim.
ODRUSLAR!..
“Traklar, yani Asya’nın içlerinden gelenler, yani Truvisalılar; bir başka isimleriyle Truvalılar, namı diğer Troialılar, yani Trüskler, Etrüskler, yani Tirskanlar yani Turkanlar yani Turskalar yani Tirskler yani Tursklar yani Tarklar yani Torklar yani Turlar yani Tikler yani Tirkler yani Tiki yani Tuklar yani Tucüeler yani Tukyular yani Toruklar yani Turuklar yani Törökler yani Kürtler yani Türkler”in çok önemli bir boyudur söze konu olan.
OĞUZLAR!..
Bu adları sıraladıktan sonra insanın kafasında şimşekler çakıyor.
“Ada Marmara’nın Şarkısı” ve “Marmara Adası’nın Kitabı”nda bunları yazdıktan sonra kafasında aynı şimşeklerin çaktığı anlaşılan birkaç araştırmacı ve tarih meraklısının ufak tefek değişiklikler yaparak sıralamayı kendi sitelerine aktardıklarını gördüm.
Çıkarılan isim genelde Kürtler olmuştu.
Ne Türkler, Kürtlerin kendilerinden olduğunu ne de Kürtler, Türk olduklarını kabul edememişler; Kürt adını yazılardan çıkarmışlardı.
Zaten ben de bugün aidiyetlerini bir oraya bir buraya bağlayarak kendilerine yeni bir köken oluşturmaya çalışan günümüz Kürtlerini değil, gerçek Kürtleri işaret etmeye çalışmıştım.
Gerçek Kürtlerin anlatılan özellikleri; Çinlilerin Uygurlar hakkında söyledikleriyle o kadar açık bir şekilde çakışır ki!..
Şunu da unutmayalım! 
Türklerin, Anadolu’nun hemen her yerinde var olduğu çok açık… Bunu, doğanın ve tarihin koynuna bıraktıkları damgalardan anlıyoruz. Art niyetli olmayanlar dışında, hiç kimse tarafından yadsınamayacak bu damgalar, tarihin çeşitli dönemlerinde; kazıma, çizme ve dövme metotlarıyla kayalara vurulmuş. Hem de öyle bir tane, beş tane değil. 24 Oğuz boyunun damgası varmış bu toprakların kayalarında…
Neden varmış sözcüğünü kullandığıma gelince; ben kısıtlı olanaklarımla şu ana kadar 22 tanesine ulaşabildim ki bu gerçekten çok büyük bir sayı. Kalan 2′sini de gördüğümde o “mış” zaman ekinin üzerini çizeceğim.
Damgaların görüldüğü yerlerin hiç olmazsa bir kısmını saymam gerekirse rahatça; “Hakkâri Yüksekova, Ayvalık, Kars Kağızman, Denizli İnceler, Ankara Yıkılankaya, İç Anadolu’nun hemen her yeri, Aydın, yine Denizli Pamukkale’deki antik “Kibele Tapınağı diyebilir” ve “Bu topraklar yani Anadolu’nun pek çok yeri daha, benzer damgalarla mühürlenmiş.” diye korkusuzca yazabilirim. Bunlar hep yüksek yerlerde, kayalarda yazılmış. Çünkü kam, yani Fransızcasıyla Şamanizm olarak bildiğimiz dinde tengriye yakarmak için; yüksek yerlere, dağlara çıkılırdı. Türkler de kam dinindendiler. Bu yüzden o damgaların Anadolu’nun yüksek yerlerindeki kayalarda olması kadar doğal bir şey yok. 
Söz konusu damgalar, öyle dün ya da önceki gün yapılan cinsten de değil. C14 ölçümünü yapan ben değilim ama iddiaya göre bazıları 14000 yıldan beri orada duruyormuş. Bazıları da MÖ 2000 yılından, yani 4000 yıldan beri… İşin ilginç yanı, bu uzun dönemleri içeren damgaların bir arada olması… 2000 ya da 4000, 4000 ya da 14000... Neresinden bakarsanız bakın, Anadolu’daki Türk yerleşiminin binlerce yıllık bir geçmişi olduğunu işaret eden önemli bir olgu. Her zaman iddia ettiğim gibi Türklerin Anadolu’da yerleşmeleri Malazgirt ile başlamamıştır. Nokta!..
Atalarımız, bu konuda, gelecek nesillere yanılma payı bile bırakmamışlar.
Bırakmamışlar da o gelecek nesiller dediğimiz bizler öyle bir uyumuşuz ki, kendi tarihimizi bile yabancı kalemlere yazdırdığımız için yanılgı üzerine yanılgı yaşıyoruz. Bu yanılgı hâlâ sürüyor. Üstelik Türklerin öz tarihlerini görmezden geliyor, Türklerin ulaştığı uygarlık seviyelerini kabul edilemez buluyor; Türkleri yalnız bir yerden bir yere göç eden, yaz geldi mi kışın oluşturduğu kıtlıktan çıkıp uygar Çin’e, Avrupa’ya saldıran çapulcular sürüsü gibi görüyoruz. Çünkü tarihimizi yazan yabancılara o kadar çok güveniyoruz ki, tarih gözlerimizin önünde canlansa inanmaz, yabancıların önümüze koydukları masallara inanırız. Hele içinde gururumuzu okşayacak bir iki kelime varsa!… 
Bilimci diye konuşup Türklerle ilgili tespitlerini anlatanlar, televizyonlara çıktıklarında; ya konuyu geçiştiriyorlar ya saptırmaya çalışıyorlar ya da o söylediklerinin tam tersini iddia ediyorlar. Hatta Onların ilk söyledikleri doğrulara onlardan önce ya da sonra ulaşmış başkalarına da hakaretler yağdırabiliyorlar.
En çok şaştığım da bu… 
Geçenlerde, görüntülü kaydını izlediğim biri, Anadolu’daki Türk damgalarının 14000 ile Osmanlı dönemlerine kadar çeşitli yıllarda kademe kademe yazıldığını saptadıklarını anlatırken, aynı adam, televizyona çıktığında; hemen damping yaparak, Anadolu’daki Türk damgalarının 1300 yıllık bir konu olduğunu söyledi. Anladığım kadarıyla tüm dertleri, hemen her şeyi ret etmeye alışmış diğer bilimcilerin üzerine gelmesini önlemekti. 
İyi ama nerede kaldı bilim insanında olması gereken, o cesur o doğruları konuşur özellikler. 
Kayalardaki ilk damgaların 14000 yıl öncesinden başladığını saptayan da ben değildim. Sonra bunu çürütmek için “O zaman daha yazı bulunmamıştı ki!” diyen de…
Bugün; “Burası Kürdistan’dır, yok yok oralar Yunan’a aittir, hadi canım sen de şuralar da Ermenilerindir” diye sağa sola peşkeş çekilmeye çalışılan topraklara bile Türklerin damgalarını vurduklarını bilelim.
Bu damgalar mecazi anlamda değil, gerçek anlamda, somut bir şekilde vurulmuş damgalardır.
Sonuç: ”Selam sana Herodot!
Türkler hep buralardaymış da bizler uyumuşuz. Sen Traklardan söz ederken d
oğruyu yazıp doğruyu söylemişsin. Bol olsun toprağın!”
Yalnız, kayalara vurulan bu damgaların korunması konusunda, Kültür Bakanlığı’nın mı üniversitelerin mi valiliklerin mi kaymakamlıkların mı yoksa devletin diğer unsurlarından herhangi birinin mi; ne ise, hangisi yetkiliyse elini çabuk tutması gerek. Bazı yerlerde, bu damgaların vurulmuş olduğu kayalar tahrip edilmekteymiş.
Bunu da bazı grupların bir araya gelerek yaptığı yolunda söylentiler var.
Bilinen tüm damgaların koruma altına alınması, kopyalanması, hatta tümünün sansasyonel bir çıkışla bilim dünyasına sunulması gerek.Yoksa silinen izler, bu topraklar üzerinde haksız yere sahiplik iddiasında bulunan tarih çarpıtıcılarına yarayacak. Bizlerse zaten çarpık olarak yazılmış “Türk Tarihi”nin doğru olarak duyurulma olanağını kaybedecek, yine uyduruk Bizans ve Yunan masallarına mahkûm olacağız. 
Benim bu söylediklerim, kanıtları hemen az ötenizde duran gerçekler.
O yüzden biri inanmış, bini inanmamış; umurum değil!
İnanmayıp, doğruyu araştırmayanlar kaybeder.
Kürt konusunu açık bırakmıştık, yazının açık kalan o bölümünü de kapatarak devam edelim yolumuza... Konuyu kapatırken, bugünün tuhaf bir özgürlük anlayışını dile getirip; “Tarihin gerçeklerine aykırı olsa da herkesin, kökenini dilediği yere yakıştırmakta özgür olduğunu varsaymak gerek” diye not düşelim tarihe…
Bunu yaparken de geçmişteki bazı yazılarımla çelişkiye düştüğümü sanmayın sakın. İnsanın, kendisini; bir ülkeye ait ya da bir ülkeye bağlı hissetmesi başka, köken konusu çok başka, köken icadıysa bambaşka… 
Bu yazı serisinde yayınlanmış ve gelecekte de yayınlanacak fotoğrafları incelediğinizde, mutlaka bir sonuca varacaksınız. Bu sayfada sergilenen fotoğrafların bile çok şey anlattığının farkındayım.
Karaların yükselmesi, bu arada bazı ülkelerin su altında kalması, Mu efsanesi ve Türkler konusunu dile getiren söylemler; Tiwanakulularla benzerliklere eriştikçe, insana daha gerçekçi geliyor.
Bu konulara ciddi olarak eğilip, araştırma yapacaklarınsa; eğer geçmişte böyle bir bilgi birikimi edinmemişlerse öğrendikleri bilgiler karşısında, büyük şaşkınlık geçireceklerine eminim.
Tiwanaku’nun “T, k, u“sunu da yukarıdakilere ekleyince, ortaya koyduğum bağlantılara içinizde birikmiş ön yargılarla gülebilirsiniz de…
Yalnız lütfen şu konuda da haklı olduğumu itiraf edin: Eğer yukarıda saydığım tüm adları, bir tarafından tutup Yunan’a bağlasaydım; çoğunuz, “Doğrudur bile demeye gerek görmez, hemen kabullenirdiniz”.
Sonra?
Sonrası tabii ki gelecek sayfada…
Günay Tulun


 “Sayfayı çevirmek ya da dilediğiniz herhangi bir sayfaya geçiş yapmak için, bu yazının sol yanında yer alan; [YAZILAR ARŞİVİ]ndeki ilgili başlığı tıklamak yeterlidir. Serinin önceki yazısı [Bir Başka Ergenekon "KAYIP KITALAR KİTABI 13"] Gelecek yazı [İr Ak Koca "Kayıp Kıtalar Kitabı 15"]

Karyenler ve İlk Atina "KAYIP KITALAR KİTABI 3" [Günay Tulun]

"KAYIP KITALAR SERİSİ 3"
Onların, yani Türklerin; tarihsel gerçekler içinde konuya mutlak surette girip duracaklarını bilmeme rağmen, kutlu atalarımı şimdilik bir yana bırakarak, sürdürüyorum konuyu. Bu bir yana bırakma ne kadar uzun ömürlü olur, onu da gelecek satırlar belirleyecek. Ben, tarafsızlığımı gösterebilmek amacıyla elimden geldiğince uzak durmaya çalışacağım Türk sözcüğünden. Elimden geldiğince ve tarihin sayfaları izin verdikçe tabii…
KARYENLER ve ESKİ ATİNA 
Mu’dan yola çıkan Karyenler; Batılıların, “Cristóvão Colombo ve Amerigo Vespucci tarafından Amerika’nın keşfedildiği saçmalığı”nı yaymalarından on küsur bin yıl önce, zaten eskiden beri bildikleri Amerika’nın güneyinde, yani Güney Amerika’da; koca bir imparatorluk kurdular. Hatta buradan hareketle hem Atlantis’e hem de Ege ve Karadeniz’e kadar uzanan bir yolu göze alarak kendilerine yeni yurtlar edindiler.
Karyenlerin, Kraliçe Mu başkanlığındaki Atheniyenler boyu, “Birinci Atina”yı kurdu. Bu ilk Atina da anlattığım kıtalar gibi, dünyanın derinliklerinde oturmaktadır şimdi.
Mu'nun insanları, Atina'yı kurmadan çok çok evvel, Türk tarihi içinde önemli bir yer alan; "başka ırklarla karışmalarından önce uzun boylu, beyaz tenli, renkli gözlü; kumral, kestane hatta sarı saçlı insanların devletini" yani Uygur İmparatorluğu'nu da kurmuşlardı.

İlk Atina’yı kuran Karyenlerin, aynı göç yolunda birlikte geldikleri çok büyük bir Karyen grubu da yoluna devam ederek, Akdeniz üzerinden Anadolu’nun çeşitli bölgelerine, özellikle batı ve iç kesimlerine dağılıp oralarda yerleştiler. Gittikleri yerlerde halkın arasına karışarak kendi kendilerini ya asimile ettiler ya da ora halklarıyla öyle kaynaştılar ki kim yerli kim göçmen anlaşılmaz oldu.
Bu halkın özellikleri, size; bildik birilerini hatırlatmadı mı hâlâ?
Karyenlerin, İlk Atina’yı kurdukları topraklara varmadan önce birbirlerinden ayrılmamış olması, ilk Atina’nın seçildiği yerden itibaren aralarında fikir ayrılığı oluştuğunu ve bu yüzden ikiye bölündüklerini anlatır bize…
Bugün, artık çok az kişi bilir ya da hatırlar olsa da “Eski Yunan”da bir inanç vardı. Kendilerinin soylu olduklarını ortaya koymak isteyenler, Karalar olarak da bilinen Karyenlerden geldiklerini iddia ederlerdi. Aslında kara ile başlayan soyadlardan, özellikle de soyadı kullanımı yaygınlaşmadan önce de o soyu tanımlamakta kullanılan ve ne kadar köklü olduklarının ifadesi sayılan “kara” ile başlayan lakaplardan çoğunun nedeni budur.


İşin, trajedi ağırlıklı trajikomik yanıysa şu: 
Latinceden tırtıklanan ve sözlük anlamı bile "hırsız, hilekâr" olan Grek, Dorlardan cebellezi edilmiş Hellen, İyonluları tanımlamak için kullanılırken Greklere ad olan Yunan ya da her ne adla hitap edilirse edilsin; işte o milletin çok eskiden beri Türk düşmanlığıyla beslendiği, Türklere soykırım yaptığı, dünyanın her yerinde Ermenilerle birlikte tüm Türk çıkarlarına saldırdığı bir gerçek. Peki, Türk'le Yunan'ın DNA testi yapılsa sonuç ne çıkar acaba?.. 
Fazla karışmamış, özü mümkün mertebe korunmuş, yani Karyenlerle bağı silinmemiş sülalelerin DNA'ları benzer çıkmasın sakın. O zaman, kardeşlerin ayrılık ve düşmanlıkları nedeniyle acı bir analiz olmaz mı bu?..
Yunanlının, yakıcı bir düşmanlık taşıyan hâlleriyle kökenleri arasındaki olumsuz ilişkiyi en iyi anlatacak cümle, şu olabilir bence: Yunanlılar Karyen olduklarını iddia edebilir, hatta gerçekten de Karyen olabilirler. Olayın püf noktası; Karyenlerin, bugünün Yunanlısıyla ilgisi olmamasında yatıyor. 
THİRA ADASI 
Çok geniş bir alana yayılmışken, yer altı hareketleri ve yanardağ faaliyetleri sonucu, büyük kısmı batmış; bir Ege adasıdır Thira..
Thira ve onun çevresindeki toprakların üzerinde yaşamış halkların kaderi bugün bile korkutur insanı… Çünkü, onu parçalayarak büyük kısmını batıran yanardağ, şu anda bile denizin dip kısmına lav akıtmakta, yani faal…
Bazıları, Thira'nın Atlantis olduğunu iddia etmiş. Hâlâ edenler de var. Bence onun Atlantis’ten çok, eski yani “İlk Atina” olması daha mantıklı.
Eski Atina’nın, göçüşünden “önce, sonra ya da aynı anda” ünlüler ünlüsü Atlantis de battı. Neden mi böyle acayip bir cümle kurdum. Söyleyeyim… Olmasa şaşardım dememek için dilinize pranga vurmanız gerekecek ama ne yapalım ki bu konu üzerinde de farklı görüşler var. “Thira olayı Atlantis’le aynı anda yaşandı. Hayır, Thira daha önce battı. Yok yok Atlantis daha önce…” şeklindeki bu iddialara karşın, ikisinin batması aynı anda olmasa da aynı anda olmuş kadar yakın bir sürede gerçekleşmiş olabilir. 
Sanki en mantıklısı da bu gibi geliyor insana. Çünkü her ikisi için ileri sürülen tarihler birbiriyle çakışıyor. Bu bölgedeki volkanik hareketliliğin, uzak geçmişten bu yana sürüp durması, değişik görüşler oluşmasının etkenlerinden biri olabilir.
Ne dersiniz?
Mu ve Atlantisliler teknolojiye o kadar hâkimlerdi ki… İşte bu hâkimiyet, Atlantis’in sonunu getirmiş olabilir. Bazı efsanelere göre Atlantis’in batışı; buldukları “cehennem silahı”nın kontroldan çıkarak, durdurulamaması sonucu olmuş.
KADİM UYGARLIKLARI ANLATAN BELGELER NERELERDE SAKLI? 
Bunlar nasıl biliniyor derseniz…
Özellikle “Güney Asya”daki tapınaklarda koruma altına alınmış bilgiler var! Çin, Viet-Nam, Tayland, Hindistan, Nepal, Tibet gibi ülkelerde haritalar, belge ve tabletler var! Bunlar özellikle dinsel merkezlerde… Orta ve Güney Amerika’da buluntular; Mu’nun batışından sonra su üstünde kalabilen ve adaya dönüşen topraklarda yazılı taşlar, eserler var! Eski Mısır’ın mirası ve hepsinden önemlisi Mısır’ın “Ölüler Kitabı” var! Ne yazık ki, Mısır’da bulunan ve daha fazla bilgi vermesi muhtemel tüm eski belge ve atlaslar; İskenderiye Kütüphanesi’nin, Hazreti Ömer’in üzerine atılan ama aslında Hristiyan yobazlar tarafından yakılması sırasında yok edilmiş. 
Kütüphanenin bu kadar zengin olma nedenleri; Mısır dışına gönderilen memurların, buralarda buldukları her kitabı satın alıp kütüphaneye getirmesi ve Mısır’a geçici de olsa getirilen her kitabın zorunlu olarak kütüphaneye teslimi ve ancak bir nüshası çıkarıldıktan sonra sahibine iade edilmesi yoluyla uygulanmış olan sistemdir. Tahmin edebileceğiniz gibi; sahibine iade edilen eser aslı değil, nüshası olurdu. Böylece, her bilime ait her eserin orijinali, kaybolmaması için koruma altına alınmış oluyordu.
Dahası da var ama bunlar yetmez mi? Hah! Bir de Yunan alfabesinin kökenini araştırmanızı öneririm. Tamamının Mu dilinden alındığı yolunda güçlü bir iddia var.Bir gün onları da yazmak nasip olur inşallah!…

Günay Tulun

  “KAYIP KITALAR KİTABI" 
adlı serinin bir önceki yazısı "Lemurya, Muraya, Mu” ve
yeni yazı "Atlantis Değilse"yi, site ana sayfasındaki
"*YAZILAR ARŞİVİ-Sayfa III"ten seçebilirsiniz.

  • ALINTI YAPMAK İÇİN

    • Yazarlarımızın makaleleri ve Sayın Günay Tulun'a ait şiirlerin, "Radyo-TV ile diğer basın ve yayın organlarında" yayım ilkesi: Önceden haber verme, eserin aslına sadık kalma, eser sahibiyle alıntının yapıldığı yer adlarını anlaşılır bir açıklıkla belirtmektir. Yayın öncesi bildirim imkânının bulunamadığı aniden gelişen durumlardaysa nezaket gereği, [sessizliginsesi.tr@gmail.com] adresine yayın sonrası bilgi gönderilmesini rica eder; tüm yayınlarınızın başarılı geçmesini dileriz.
  • ESER EKLEMEK İÇİN

    • "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm basılı ya da dijital yayın sayfalarında halkımızın geniş dünya ilgisine uygun olarak her türlü konuya yer verilmiştir. Yayınlanan fotoğrafların büyük bir kısmı "Kadim Okurlarımız" tarafından gönderilmiştir. Fotoğraf ve çizgi resimlerde "İlişkinlik-Telif Hakkı" konusunda tereddüt oluştuğunda bu eserleri yayından çekme hakkımız saklıdır. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm gazete, dergi, site, blog gibi yayın araçlarında yayınlanan makale ve diğer yazı türleriyle fotoğraf, resim, yorum gibi her türlü eserin; üçüncü şahıs, kurum ve kuruluşlara karşı her türlü sorumluluğu, bu eserlerin sahibi olan yazar, gönderici ve ekleyicilerine aittir. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"nun yayın organlarına kayıt edilen ya da kaydedilmek üzere gönderilen eserlerin, telif hakları konusunda problemsiz olmaları önemli ve gereklidir. Yayın Kurulu, gönderilen eserleri yayınlamaktan vazgeçebileceği gibi, dilediği yayın organlarından birinde ya da hepsinde aynı anda ya da değişik zamanlarda yayınlayabilir, yayınlamak isteyen üçüncü şahıslara, tüzel kişiliklere ve kurumlara onay verebilir ya da onlar tarafından yayınlanmasını engelleyebilir. Yalnız şu unutulmamalıdır ki bu eserler, okura saygı kuralı gereği Türkçe kurallarına uygun olmalıdır. Yazılar yayınlandıktan sonra, yazar ya da ekleyicisi; istifa, uzaklaştırılma, çıkarılma dâhil herhangi bir nedenle yazı göndermesi sonlandırılmış olsa dahi "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu Yayın Kurulları"nın oy birliği içeren onay kararı olmadan eserlerinin kayıtlarımızdan ihracını isteyemez, istediği takdirde bunun reddedileceğini en baştan bilmelidir. Gönderici ve yazarlarımızın bu konuya önceden dikkat etmeleri, ileride ihtilaf doğmaması için baştan eser göndermemeleri gerekmektedir. Yayın organlarımıza ekleme yapanlar, bu konudaki sorumluluklarını okumuş ve kabul etmiş sayılacaklardır. Uzun süre yazı göndermeyen ya da yazmayı bırakan köşe yazarlarımızın o güne kadar gönderdikleri tüm yazılar "Konuk Yazarlar" bölümüne aktarılarak yeniden yazı göndermeye başladığı güne kadar köşesi kapatılır. Köşeyi kapama ya da kapatılan köşeyi açıp açmama konusunda karar sahibi, "Sessizliğin Sesi Grubu" ile "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"dur. İhtilaf durumunda, İstanbul'un Kadıköy Mahkemeleri yetkilidir.
  • YORUM YAZMAK İÇİN

    Sayın Okurlarımız: Yorumlarınızı; Grubumuza ait "Google, Yahoo, Mynet, Hotmail, TurTc " ve diğer posta adreslerimize göndermek yerine, "Yorum bölümü açık olan sitelerimiz"deki; yorum yazmak istediğiniz yazının alt kısmında yer alan "Yorum", "Yorum Yapın", "Yorum Yaz" veya "Yorum Gönder" tuşlarını kullanarak doğrudan kaydetme olanağınız bulunmaktadır. Yazacağınız yorumlarınızın; gecikmeksizin, anında yayına girmesini dilerseniz bu yolu tercih etmenizi, saygılarımızla öneririz.

TÜM SİTEYİ DİLDEN DİLE ÇEVİRMEK İÇİN, "DİLİ SEÇİN"İ TIKLAYIN