Anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Okul Dışında [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Öykü Sürüyor"...
ÜAKL' de okurken, daha önce de bahsettiğim gibi, anneannem ve dedemle birlikte yaşıyorduk. Anneannemlerin Kadıköy Halitağa Caddesi üzerinde bulunan evleri 3 katlıydı. Evden apartmana dönüştürülmüş olan bu evin üçüncü katında anneannem ve dedemle birlikte biz, ikinci katında ise Melih dayım, eşi ve iki oğlu yaşıyorlardı. 

Dayımların bir alt katta yaşıyor olmaları bizim için büyük bir şanstı. Suna yengem okulda velimiz olmuştu. Yengemin İngilizce biliyor olması veli toplantılarında kolaylık sağlıyordu. Hafta sonlarında dayımlarla birlikte sinemaya ya da tiyatroya gidebiliyorduk. 

Okuldaki arkadaşlarımızla okul dışında beraber olmamıza izin verilmediğinden okul dışındaki zamanımızı değerlendirebildiğimiz yegâne arkadaşlarımız, bizden yaşça küçük olsalar da, kuzenlerimiz Aykut ve Aytun'du.
     
Evimiz sobalıydı. Kış aylarında oturma odası olarak kullandığımız büyük odada bir kömür sobası yanar, hepimiz aynı odada oturur, derslerimizi de o odada çalışırdık. Dedeciğim biraz konuşacak olsa anneannem hemen müdahale eder, "Basri Bey, sus, çocuklar ders çalışıyor!" diyerek onu sustururdu. Radyo sadece haber saatinde açılır, 'ajans' bitince hemen kapatılırdı. 

Hiç unutmuyorum, 60 İhtilali'nden sonra haberlerin arkasından geceleri radyodan Yassıada duruşmaları naklen veriliyordu. Dedem radyoyu açıp dinlemeyi çok istiyor ama anneannem, "Ders çalışırken çocukların dikkati dağılır." diyerek ona radyoyu açtırmıyordu. Canım dedeciğim de, bizim yüzümüzden, olanları ertesi gün ya gazeteden okumak ya da Eski Muharipler Lokali'ndeki arkadaşlarından dinlemek zorunda kalıyordu.

7 yıl boyunca bizim için yaşamlarını bu denli kısıtlayan dedeciğimin ve anneanneciğimin emekleri karşılığını buldu mu, şimdi biraz da bundan bahsedeceğim. 

Ben genelde dersi sınıfta öğrenen, evde çok ta fazla çalışmayan bir talebeydim. Anneanneme göre benim derslerim "muhtasar"dı ve hemen bitiyordu. Ablam ise çok çalışırdı ve bunun nedeni, kendisinin söylediğine göre, biraz da bendim. Ablamın bazı arkadaşları sınıfta kalarak bizim sınıftaki küçük kardeşleriyle birlikte okumak zorunda kalmışlardı. Bu ona çok ağır bir şey gibi geliyor ve böyle bir "dramı" kendisi de yaşamamak için durmadan çalışıyor ve hep iftihara geçiyordu. 

İhtilal günü sabahı ablam, o gün sınavı olduğu için, ille de okula gideceğim diye tutturmuş, evdekiler onu ikna edebilmek için akla karayı seçmişlerdi. Zaten sonunda okuldan birincilikle mezun olarak ailemize büyük bir mutluluk ve gurur yaşattı. Beni bekleyen öylesi bir tehlike (!) bulunmadığından ben onun kadar çalışmıyordum ama neticede ben de - orta ikide cebirden kaldığım ikmali saymazsak - bir daha ikmale dahi kalmadan okuldan iyi dereceyle mezun oldum.
     

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Disiplin" ile devam edecek.


Semiramis Kanbak

Evcilik Oyunları [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Öğretmenlerim"...
Bu bölüme okuldaki tüm öğrencilerin lise son sınıfta yaşadıkları özel bir deneyimi anlatarak başlamak istiyorum, "Practice House" (Uygulama Evi) deneyimimizi..
     
Okul kapısından içeri girildiğinde, hemen sağda, bir patikanın nihayetinde küçük bir "kulübe" göze çarpar. Asıl adı Kinney Cottege olan bu binanın benim ÜAKL anılarımda özel bir yeri vardır, sanırım pek çok okul mezunu için - özellikle de gündüzlü öğrenciler için - bu böyledir.
     
Lise son sınıfa gelindiğinde öğrenciler bir haftalarını, 4 er kişilik gruplar halinde, bu evde geçirirlerdi. Sene başından gruplara göre takvim belirlenir, bizim için programlanan haftanın Pazar akşamında, hafta boyunca ihtiyaç duyacağımız eşyalarımızı koyduğumuz küçük valizlerimizle, bu eve gelir, ertesi pazar günü öğleden sonra evlerimize dönerdik. 
     
Önce hatırladığım kadarıyla size bu evi tarif etmeye çalışayım. Dışarıdan iki katlıymış gibi görünen ancak ikinci katı kısmen çatı eğimi altında yer alan bu evin alt katında salon, mutfak ve WC bulunuyordu. Üst katta ise yatak odaları ile banyo vardı. Evde bir ailenin yaşaması için gerekli olan her türlü eşya mevcuttu.
     
Biz bir hafta boyunca bu evde , ev ekonomisi hocamız Mrs. Lovejoy'un gözetiminde, yemeklerimizi kendimiz pişirir, ortalığı toplar, hafta sonunda da ailelerimizi çaya davet eder, hazırladığımız yiyeceklerle onları ağırlardık. Sanırım böylece artık büyüdüğümüzü, kendi kendimize yetebileceğimizi hem kendimize hem de çevremizdekilere kanıtlamış oluyorduk. 

Birlikte kalacağımız arkadaşlarımızı kendimiz belirliyorduk. Kendi tercih ettiğimiz arkadaşlarımızla evde kalmamız haftanın daha güzel ve sorunsuz yaşanmasını sağlıyordu kuşkusuz. Benim grubumdaki arkadaşlarım, Perihan Müftüoğlu, Nurca Bekdemir ve İnci Enöktemdi. Her üç arkadaşım da benim çok sevdiğim ve iyi anlaştığım kişilerdi. Ancak mezun olduktan sonra birbirimizden ayrıldık, her birimiz farklı istikametlere yöneldik. Benim Ankara'ya, ODTÜ' ye gitmem de bu mesafeyi daha da arttırdı. Birbirimizden pek haber alamaz olduk. Yıllar sonra sevgili arkadaşım Nurcan'ın 2002 yılında vefat ettiğini okul gazetesinden öğrendim ve çok üzüldüm. Değerli arkadaşımı buradan sevgi ve rahmetle anıyorum. 
     
O güne kadar aile ortamı dışında tek bir gece geçirmemiş bir kişi olarak arkadaşlarımla bu evde geçirdiğim bir hafta bana çok keyifli gelmişti. Bir teneffüs ve öğle tatili süresiyle kısıtlı olan dostluğumuzun daha pekiştiğini, birbirimizi daha iyi tanıma imkanı bulduğumuzu hatırlıyorum.
     
Okulda gelenek haline gelmiş bir diğer etkinlik te bir bahar şenliği olan "Mayıs Günü"ydü. (May Day ). Öğrencilerin genelde velileriyle katıldığı bu şenlikte bir de Mayıs Kraliçesi (May Queen) seçilirdi. Şenlikten bir süre önce her sınıftan bir kişi arkadaşlarının verdiği oylarla sınıfının Mayıs Kızı (May Girl) olurdu. Mayıs Kızı seçilen öğrenciler bu şenlikte tuvaletler giyerler, bir direkten (May Pole) uzanan kurdeleleri tutarak direğin etrafında müzik eşliğinde dönerler ve müzik bittiğinde şenlik alanının her tarafından görülebilen kademeli bir platforma otururlardı. Bunların arasından birisi - bu genelde lise 3. sınıfların Mayıs Kızı seçtiği öğrencilerden biri olurdu - okul idaresi tarafından Mayıs Kraliçesi seçilir, başına da çiçeklerden örülmüş bir taç takılırdı. 

Bunlardan başka okulda sık sık konserler, folklor gösterileri yapılır, oyunlar sahnelenirdi. Çeşitli kulüplerin düzenlediği etkinlikler ile okul çayları, piknikler ve okul gezileri de okuldaki sosyal yaşamın vazgeçilmez parçalarıydı. 

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Kısa Kısa" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

Derslerle Dersler [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Eğitim Örgüsü"...
Edebiyat derslerimiz ayrı bir zenginlik kaynağıydı. Bir yandan Divan Edebiyatı'nı, Halk Edebiyatı'nı, "Garipçiler"i, "Yeniciler"i öğrenirken öte yandan Batı Edebiyatı'nın ustalarını ve eserlerini öğreniyorduk. Aynı gün bir derste Fuzuli'nin gazellerini ya da Haşim'in "O Belde"sini anlamaya çalışıyor, bir diğerinde Dante'nin "İlahi Komedya"sını, William Shakespeare'in "Hamlet"ini ya da Jean Paul Sartre'ın "Nausea"sını işliyorduk.
     
Fen derslerine gelince, eğitimimizin belki de en zayıf halkası buydu. Ancak bu derslerde de temel kurallar en iyi şekilde işleniyor, bazı dersler laboratuar çalışmalarıyla destekleniyor, ilgisi olan öğrencilere, bu dalda kendilerini geliştirebilmeleri için seçmeli ders olanağı sağlanıyordu.
     
Bir diğer önemli dersimiz de "home-economics" yani ev ekonomisi dersiydi. Bu derste yaşama dair basit ama gerekli pek çok konu işleniyordu. Giyimde renk uyumundan dekorasyona, sofra adabından aile bütçesi yapmaya, yemek pişirmekten pasta yapmaya, dikiş dikmekten kukla yapmaya kadar neler öğretilmiyordu ki..
     
ÜAKL' deki eğitim örgüsünü genelde tanımlayacak olursam, temel motiflerinin, ulus ve Atatürk sevgisiyle donanmış, çağdaş, sorumluluk sahibi, araştırmacı, yaratıcı, sorgulayıcı, paylaşımcı ve katılımcı bireyler yetiştirmek olduğunu söyleyebilirim.
     
Bir yabancı okulunda gerek din, gerekse milliyetçilik açısından çok farklı bir eğitimin olacağı düşünülebilir. Ancak 7 yıllık eğitimim boyunca her iki konuda da hafızamda kalan bir tek olumsuz davranış ya da söz bulamıyorum. Bilakis derslerde, türlü vesilelerle, bize yurt ve Atatürk sevgisi aşılanıyor, inançlarımıza sonsuz saygı gösteriliyordu. Millî bayramlarımızda törenlere çoşkuyla hazırlanıyor ve onları görkemli bir şekilde kutluyorduk.
     
Bize yurt ve ve Atatürk sevgisini, tarihimizi ve Atatürk'ü tanıtarak verdiler. Galiba işin püf noktası da buradaydı. Bizim tarihimizi bilen, bu vatanın hangi şartlarda, neler pahasına kurulduğunu öğrenen bir çocuğun bu vatanı sevmemesi, Atatürk'ün kişiliğini ve yaptıklarını bilen bir çocuğun da Atatürk'ü sevmemesi nasıl mümkün olabilirdi ki.. Bu vesileyle tarih hocalarım Güzin Teker ve Hikmet Omay'ı saygı ve şükranla anıyorum.
     
Ancak bu konuda en büyük pay sahibinin okulumuzdan 1928 yılında mezun olan ve mezuniyetinin ardından tam 37 yıl boyunca okulumuzun Türk Müdür Muavinliği'ni yapan Semiha Malatyalıoğlu olduğunu düşünüyorum.
     
Son sınıf yıllığımızda yayınlanan anılarında, kendisinin okulda öğrenci olduğu dönemde normal bir okul gününün Amerikalı bir hoca tarafından Study Hall’de İncil’den okunan bir cümleyle başladığını, İstiklal Savaşı'nın son zafer günlerinde resmî, okullar bayram yaparken kendisinin bu sevinci herkesle birlikte yaşayamamasının onun için ne büyük bir hüsran olduğunu, okuldan eve döndüğünde döktüğü gözyaşlarını anlatıyor Sayın Malatyalıoğlu.
     
Bu üzüntüleri yüreğinde duyan birisinin okul yönetiminde böylesine önemli bir göreve gelmesinin ve bu görevde 37 yıl süreyle kalmasının, okulumuz ve bizler için çok büyük bir şans olduğunu düşünüyor ve kendisini buradan saygı ve minnetle anıyorum. 

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Öğretmenlerim" ile devam edecek.


Semiramis Kanbak


Eğitim Örgüsü [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Okulum"...
ÜAKL' de eğitim bir yıl hazırlık, 3 yıl orta, 3 yılda lise olmak üzere 7 yıldı. Hazırlık sınıfında yalnızca İngilizce ve Türkçe dersleri okutuluyordu. Hazırlık sınıfında başarısız olan öğrencilere bir şans daha tanınıyor, ikinci yılda da başarısız olmaları halinde okuldan atılıyorlardı. En fazla 2 dersten ikmale kalınabiliniyor, 3 dersten kalmak sene kaybına neden oluyordu. İki yıl üst üste sınıfta kaldığınızda ise belge alıyor, yani okuldan atılıyordunuz.
     
Ders yılı 3 sömestire bölünüyor ve dolayısıyla bir yılda 3 karne alıyorduk. O nedenle sömestir tatilimiz devlet okullarınınkinden farklı zamanlarda oluyordu. Onlar okuldayken biz tatil yapıyor, onlar tatildeyken okula gidiyorduk. Hafta sonu tatilimiz ise Cumartesi ve Pazar günleriydi.
     
Okulda derslerin bir bölümü İngilizce, bir bölümü de Türkçe yapılıyordu. Başta Türkçe ve Türk Edebiyatı olmak üzere, tarih, coğrafya, din dersi, millî güvenlik bilgisi dersleri Türkçe olarak, İngilizce Edebiyat, matematik, fen ve sanat dersleri İngilizce olarak okutuluyordu. İngilizce okutulan derslerin kitapları kitapçılarda satılmıyordu, onları ancak okuldan temin edebiliyorduk. Bu kitapları arzu edenler daha düşük fiyata kiralayabiliyorlardı. Ancak ablamdan sonra ertesi yıl aynı kitapları ben de okuduğum için biz kitaplarımızı hep satın alıyorduk. Türkçe okutulan ders kitapları ise Millî Eğitim'in okullarda okuttuğu kitaplardı ve dışarıdan temini mümkündü.
     
O günlerde okulun lise kısmında edebiyat kolu müfredatı okutuluyordu ancak fen derslerinde başarılı olan öğrenciler seçmeli olarak ileri matematik adı altında liselerin fen kollarında okutulan matematiği alıyorlardı. Ablam da ben de bu dersi alan şanslı talebelerdendik.
     
Öğrencilerin başarısını ölçmek için önceden ne zaman yapılacağı bildirilen sınavların yanı sıra, ne zaman yapılacağı belli olmayan "quiz" denilen sürpriz küçük testler yapılıyordu. Hiç beklemediğiniz bir anda, bazen dersin sonlarına doğru, hocalar kafiyeli bir şekilde "take out a piece of paper, write your name and number" [bir kağıt çıkartın, üzerine adınızı soyadınızı yazın] dediler mi, bu quiz oluyoruz demekti. Bir iki küçük soru sorarlardı ama onları cevaplayabilmek için dersi takip etmiş olmanız gerekirdi. Böylece dersi takip etmek zorunda kalıyordunuz çünkü bu 'quiz'ler karne notlarını ciddi şekilde etkiliyordu.
     
Yabancı dil eğitiminde pratik yapmanın çok önemli olduğuna inandıklarından ilk yıllarda teneffüslerde İngilizce konuşmamızı sağlamak için bir kural koymuşlardı. "English rule" denilen bu kurala göre haftanın başında sınıf öğretmenimiz öğrencilerden birine bir anahtar veriyordu. Anahtarı alan arkadaşımız onu Türkçe konuşurken gördüğü kişiye veriyordu. Haftanın sonunda anahtar kimde kaldıysa, o öğrenci cezalı oluyor ve ceza olarak hafta sonu okula gelerek etüd salonunda yatılı öğrencilerle birlikte etüde katılıyordu. Tabi anahtarı alan kişinin anahtardan kurtulması hiç te kolay olmuyordu. O öğrencinin anahtarı aldığını görenler, onun yanlarına geldiğini gördüklerinde hemen İngilizce konuşmaya başlıyorlardı.
     
Okulda her ders çok önemliydi. Müzik dersinde tanınmış bestekarları ve eserlerini tanırken sanat tarihi dersinde ilk çağlardan bu yana gelen toplumların sanatını öğreniyorduk. Sanat tarihi dersimizde bize okutulan iki kitap, "Art Through The Ages - Çağlar boyunca sanat" ve "Civilization Through The Centuries - Yüzyıllar boyunca medeniyet" kitapları, daha sonra da kaynak kitap olarak kullandığım kitaplar oldu. Ama ne yazık ki ilkini ODTÜ Mimarlık Fakültesi'nde bir arkadaşım okumak için aldı ve vermeyi unutmadı, yüzümü kızdırarak kim bilir kaç defa istediysem de kitabımı bana geri vermedi. Hatırladıkça hâlâ üzülürüm.
     
Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Derslerle Dersler" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

Okulum [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: " Aileden Uzakta"...
Okulu anlatmaya başlamadan önce okula nasıl gittiğimizi anlatmak istiyorum. İlk yıllarda tramvayla, tramvaylar kalktıktan sonra da belediye otobüsüyle gidiyorduk. Ablamla evden Kadıköy İskelesi'ne kadar yürüyor, oradan Bağlarbaşı otobüsüne biniyor, meydanda otobüsten inerek okula yürüyor, akşamları da aynı şekilde eve dönüyorduk. Ancak güzergah üzerindeki Haydarpaşa Lisesi'nin de aynı saatlerde başlıyor ve dağılıyor olması bu otobüsleri zor binilir hale getirmişti. Bunun üzerine okul idaresinin girişimiyle sadece bizim okulumuza ait bir öğrenci otobüsü tahsis edildi. Bu otobüs sabahları belli bir saatte bizi Kadıköy Meydanı'ndan alıyor, okulun kapısına bırakıyor, akşamları da yine okulun kapısından alarak Kadıköy'e bırakıyordu. Evlerinin konumuna ya da tercihlerine göre bazı öğrenciler de okula taksi-dolmuşlarla ya da özel otoları ile geliyorlardı.

Bağlarbaşı meydanından büyük bir arsayla - daha önce top sahası olarak kullanılan bu alan şimdi 4-5 katlı yapılarla dolu - ayrılan okulun kapısından içeri girdiğinizde, önce ortasında oval bir çim alan bulunan geniş bir bahçeyle karşılaşılıyordunuz. Solda tek katlı bir bekçi kulübesi vardı. Onun biraz ötesinde tek katlı yuvarlak bir bina daha vardı ki bu bina o zamanlar müzik dersleri için kullanılıyordu. Tam karşıda orta sınıflarının ve yatakhanenin bulunduğu Bowker Hall ve Barton Hall binaları, sağda ise içinde müdüriyetin ve toplantı salonunun da (auditorium) yer aldığı idare binası, Huntington Hall vardı. Girişin hemen sağında ise bir patikayla ulaşılan ve ÜAKL öğrencileri için çok özel bir yeri olan Kinney Cottage, diğer adıyla Practice House vardı. Binalar isimlerini okula emeği geçen hoca ya da yöneticilerin isimlerinden alıyordu. 

Bowker Hall ve Barton Hall birbirine bir koridorla bağlıydı ve bu koridorun altından geçilerek alt bahçeye iniliyordu. Bu bahçede kocaman at kestanesi ağaçları, ağaçların altlarında da ahşap banklar vardı. Sağda lise sınıflarının ve revirin olduğu Martin Hall binası bulunuyordu. Martin Hall diğer binalarla kıyaslandığında oldukça yeni bir binaydı ve binaya merdivenlerle giriliyordu.

Okulun bahçesi teraslıydı. Martin Hall'ün önünden bir kaç basamakla okul kantinin bulunduğu bahçe seviyesine oradan da yine basamaklarla basketbol ve voleybol maçlarının yapıldığı açık spor alanına iniliyordu. Bu alandan yine birkaç basamak inerek beyzbol sahasının, salıncakların ve Teddyball direğinin bulunduğu bahçe bölümüne ulaşıyordunuz. Salıncakların hemen yanında da çamaşırhane de dediğimiz ve iki katlı bir bina olan Emir Konak vardı, 

Okul kütüphanesi Barton Hall'ün üst katında, etüt salonu (Study Hall) ise "Bowker Hall'in giriş katındaydı. Boş derslerde bu salona gelir, ders çalışırdık. Başımızda bizi gözeten bir hoca ya da üst sınıflardan bir öğrenci olurdu. Ders çalıştığımız bir diğer yer de Barton Hall'ün alt katındaki hamamın girişiydi. Burayı sonradan keşfetmiş, hem birlikte çalışmak ve hem de ara sıra sohbet etmek imkanı da bulduğumuzdan tercih eder olmuştuk. 

Okulun jimnastik salonu Barton Hall'deydi. Salonun yanında içinde içme suyu bulunan musluklu, kocaman bir su küpü vardı, suyumuzu bu küpten içiyorduk. Okul kantini ise Martin Hall'e bitişik tek katlı büfemsi bir binaydı. Kantinde tost, sandviç, çörekler, çeşitli meşrubatlar, kısacası bir kantinde bulunabilecek her şey mevcuttu. Yemekhane ise Bowker Hall'ün alt katındaydı. İsteyen öğrenciler her ay belli bir ücret ödeyerek orada yemek yiyebiliyorlardı. 

Öğle yemeklerimizi ilk yıllarda anneanneciğimin hazırladığı sefer taslarımızdan yiyorduk. Ancak bir gün hazırladığı yemeklerimizin üzerine, tüm ısrarlarına rağmen yemediğimiz paça suyunu dökmüş ve biz bunu fark edince yemeği yiyemeyerek okuldaki çöp tenekesine dökmüştük. O günden sonra da böyle sürprizlerle karşılaşmamak için sefertası faslını kapattık ve öğle yemeklerimizi okul kantininden yemeye başladık. 

Geçenlerde okulumuzun web sitesine girdiğimde, okulumuzda biz mezun olduktan sonra pek çok değişiklik yapıldığını gördüm. Kinney Cottage ile Martin Hall'ün arasına Morgan Hall binası, eskiden baseball sahasının bulunduğu yere de büyük bir spor salonu inşa edilmiş. Bazı binalara ilave katlar yapılmış, modern bir kütüphane ile bilgisayar laboratuarları kurulmuş. Bu gelişmelerden büyük bir mutluluk duydum. Okulun karma eğitime geçmesi ile bu ayrıcalıklı eğitimden erkek öğrencilerin de yararlanabiliyor olması benim için ayrı bir kıvanç kaynağı oldu.

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Eğitim Örgüsü" ile devam edecek.

Semiramis Kanbak

Aileden Uzakta [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "ÜAKL Yollarında"...
Adli tatil bittiğinde annemle babam küçük kardeşimi de alarak Beypazarı'na döndüler. Biz ablamla okula başladık. Ablam aileden uzakta olmaya alışmış gibiydi ama ben bir türlü alışamıyordum. Bu benim kendimi bildim bileli onlardan ilk ayrılışımdı. Annemi, babamı ve küçük kardeşimi çok özlüyor, bize onların yokluğunu hissettirmemek için ellerinden geleni yapan anneannemle dedemi incitirim kaygısıyla gizli gizli ağlıyordum. Bir keresinde orta odadaki yüklüğe (dolap ) gizlenip ağlarken anneanneme yakalandım. Birlikte sarılıp ağlaştık. Anneannem benim o halime dayanamamış ve durumu anneme anlatmış olacak ki, kısa bir süre sonra annem küçük kardeşimi yanına alarak bizim yanımıza geldi ve okullar kapanana kadar bizimle kaldı.

Sene sonunda ikimiz de sınıflarımızı geçerek okullar kapanır kapanmaz Beypazarı'na, babamın yanına döndük. Döndüğümüzde arkadaşlarımızdan, aile dostlarımızdan aldığımız tepkiler çok güzeldi. Bizim küçük yaşta ikinci bir dili konuşuyor olmamız onlar için harikulade bir şeydi. Sık sık "Hadi aranızda konuşun da dinleyelim " diyorlar, biz konuşmaya başlayınca da hayret ve hayranlıkla bize bakıyorlardı. Bu bizim biraz tuhafımıza gidiyorsa da gururumuzu okşuyordu.

Ancak burada o yaz bizi çok üzen, çocuk yüreklerimizde derin bir iz bırakan bir olayı da anlatmadan geçemeyeceğim. Okullar kapanınca ilkokul arkadaşlarımız Kuran kursuna yazılmışlar, bizim de onlarla beraber kursa katılmamızı istiyorlardı. Biz de heveslendik ve bu arzumuzu anneme açtık. Annem önce babamın buna izin vermeyeceğini söyledi. Ama biz o kadar ısrar ettik ki sonunda belki de hayatında ilk ve son kez olarak babamdan gizli tutarak bize izin verdi. Hatta gitti, çeyiz sandığından iki tane işlemeli yemeni çıkarttı, kursta başımıza bağlamamız için bize verdi.

Sevinçten uçuyorduk. Arkadaşlarımıza uğrayıp onları da aldıktan sonra kursun verildiği tek katlı binaya gittik. Hoca gelmeden yan yana bitiştirilmiş sıralara oturarak hocanın gelmesini bekledik. Kapı açılıp ta hoca içeri girdiğinde hepimiz ayağa kalktık. Eliyle oturmamızı işaret etti, oturduk. Sıralara şöyle bir göz gezdirdikten sonra bize dönerek:

"Siz niye geldiniz? Hem gavur okulunda okuyor, hem de buraya geliyorsunuz. Burada sizin ne işiniz var, sizi istemiyorum, çıkın dışarı" dedi. Ablamla ben neye uğradığımızı şaşırmış bir vaziyette önce birbirimize baktık, sonra çabucak toparlandık ve arkamıza bile bakmadan dışarıya çıktık. Ağlaya ağlaya eve döndük. Annem bizi o halde görünce çok üzüldü ve hemen hocanın kızını aradı. Yanlış hatırlamıyorsam hoca ilçenin tek eczacısının kayınpederiydi. Konuşmalarından hocanın kızının annemden özür dilediği anlaşılıyordu ama bizim küçük yüreklerimiz çok kırılmıştı. Daha sonra bu olayı hatırladığımda hep iyi ki de bizi kovmuş o hoca diye düşünürüm. Dinini öğrenmeye heves etmiş iki küçük kız çocuğuna bu şekilde davranan bir hocadan ne öğrenilebilirdi ki..

Biraz da bizimkilerin bizi okula gönderirken yaptıkları hazırlıklardan bahsetmek istiyorum. Okulun paralı okul olması, gelen çocukların genellikle varlıklı ailelerin çocukları olması sanırım onları biraz endişelendiriyordu. Onların yanında kendimizi eksik hissetmeyelim diye büyük bir özen gösteriyorlar, her şeyin en iyisini almaya çalışıyorlar, adeta kız çeyizler gibi hazırlanıyorlardı. O yıllarda konfeksiyon bugünkü kadar gelişmemişti. Okul formanın modelini veriyor, veliler çocuklarının formalarını kendileri diktiriyorlardı. Hemen en iyi İngiliz kumaşından jilelerimiz, en iyi poplinden gömleklerimiz terzi Nihat amcaya diktirildi. Yün hırkalarımız ördürüldü. Hele çantalarımızı hiç unutmam, halis deri olsun diye aldıkları çantalar o kadar deriydiler ki, (o yıllarda deri işlemeciliğimiz herhâlde bu kadar gelişmemişti) ilk başlarda anneannem çantalarımızın kokusuna dayanamadığı için eve gelince onları oturma odasına sokmuyordu, antrede bırakıyorduk.

İstanbul'a gidiş dönüşlerimiz ise ayrı bir maceraydı. O yıllarda bugünkü gibi düzenli ulaşım araçları yoktu. İstanbul'a düzenli olarak gidip gelen tek vasıta Ahmet (Yöntem) amcanın benzinliğinin tankeriydi. Onun için bizimkiler bizi tankere bindiriyor ve şoför Hıfzı amcaya emanet ediyorlardı. Biz iki kardeş tankerin şoför mahallinde, Hıfzı amcanın gözetiminde İstanbul'a gidiyorduk. Adamcağız arabasına gözü yaşlı binen iki küçük kız çocuğunu biraz olsun neşelendirebilmek için ne yapacağını şaşırıyor, bize sürekli bir şeyler anlatıyor, oyalamaya çalışıyordu.

Ayrılmalarımız hep hüzün dolu, kavuşmalarımızsa çok coşkulu oluyordu. Biz ağlarken annem gayet soğukkanlı duruyor, istikbalimiz için buna katlanmamız gerektiğini söylüyordu. Zaman zaman onun beni, benim onu sevdiğim kadar sevmediğini düşündüğümü hatırlıyorum. Meğer bu düşünceye sahip olan tek kişi ben değilmişim. Bir gün komşumuz olan bir yaşlı teyze anneme:
"Mualla hanım ben senin günahını aldım, beni affet demişti. Annem "Ne oldu, niye teyze?" diye sorduğunda ise "Kızları uğurlarken baktım, onlar ağlıyor, sen hiç aldırmadan öyle duruyordun. Hatta Allah biliyor ya, bir ara acaba bu iki kız üvey mi diye düşündüm. Ama sonra tatile geldiklerinde karlı kışta terlikle sokağa fırlayarak onlara nasıl sarıldığını görünce anladım ki sen onları daha fazla üzmemek için kendini tutmuş, üzüntünü belli etmemişsin." demişti. 

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Okulum" ile devam edecek.


Semiramis Kanbak 

ÜAKL Yollarında [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Anneanneyle Torunları"...
Ablam 5. sınıfa geçtiğinde ailemizi tatlı bir telaş ve heyecan sarmıştı. Annem ve babam bizim yabancı dil öğrenmemizi çok istiyorlardı. Onlara göre bir dil bir insan, iki dil iki insandı. Bunun için orta öğrenimimizi yabancı dille eğitim veren bir okulda yapmamız gerektiğine inanıyorlardı. Dünyada en yaygın olarak kullanılan dilin İngilizce olması onları dil seçiminde İngilizce'ye yönlendirmişti.

İki çocuğu İstanbul'da yatılı olarak okutacak maddi imkanları yoktu ancak benim canım anneannem büyük bir özveriyle bizim sorumluluğumuzu üstlenmeyi kabul etmişti. Onun yanında kalacaktık. Okula gidip gelişimizin kolay olması açısından okulumuz Anadolu yakasında olmalıydı. Yaptıkları araştırmalar sonucunda Anadolu yakasında en iyi İngilizce eğitimi veren okulun Üsküdar Amerikan Kız Lisesi (ÜAKL) olduğu sonucuna varmışlardı. Kuşkusuz yıllar önce bu okuldan mezun olan Necla yengemin de onların bu seçimlerinde büyük payı olmuştu.

ÜAKL'ye sınavla giriliyordu. Sınava yaklaşık 500 kişi katılıyor, ancak 50-60 kişi alınıyordu. Babam bir mektupla - o zamanlar şehirlerarası telefonla iletişim bir meseleydi, internet ise hiç yoktu - okuldan sınav tarihini sordu. Aldığımız cevap hiç de iç açıcı değildi. Bildirilen tarihte Rüstempaşa İlkokulu'nda eğitim yılı tamamlanmamış oluyordu. Bu hepimiz için bir hayal kırıklığı oldu.

Ancak babam öyle kolay kolay pes edeceğe benzemiyordu. Hemen Milli Eğitim Bakanlığı'na bir dilekçe yazarak durumu anlattıktan sonra bunun fırsat eşitliğine aykırı olduğunu, Anadolu'da görev yapan bir memurun çocuğunun da bu sınava girmeye hakkının olduğunu söyleyerek sınavın ertelenmesini istedi. Dilekçesine gelen cevap olumluydu, Bakanlık sınav tarihinin ertelendiğini ve sınav başvurusunu yapabileceğimizi bildiriyordu.

Birinci aşama başarıyla halledilmişti. Şimdi sıra, ablam için, sınavlarda başarı göstermeye gelmişti. Bu zorlu bir yarıştı. Taşra ilkokulundan gelen bir öğrencinin büyük şehirlerdeki okullarda yetişen öğrencilerle yapılacak bir yarışta ne kadar başarılı olacağını kestirmek zordu.

Nihayet okullar kapandı, hep birlikte sınav için İstanbul'a gittik. Ablam sınava girdi ve netice belli olana kadar hepimiz heyecan içinde bekledik. Sonunda beklenen haber geldi, ablam yarışta başarılı olmuş, okula girmeye hak kazanmıştı. Bu haber bizim için hem büyük bir mutluluk, hem de ertesi yıl benim de aynı okula girebileceğim konusunda ümit kaynağı oldu.

Adli tatil bittiğinde biz, ablamı anneannemlerin yanında bırakarak, Beypazarı'na döndük. O sene benim için yıl sonunda gireceğim sınav için hazırlanmakla geçti. Önümde bir örnek vardı, ablam girebildiyse ben de girebilmeliydim. Var gücümle çalışıyordum. Burada ilkokul öğretmenim sevgili Huriye Doğuş'u bir kez daha rahmet ve minnetle anmalıyım. O da en az benim kadar heyecanlanıyor, hazırlanmama destek oluyor, mutlaka kazanacağımı söyleyerek bana moral veriyordu.

Yıl sonunda okul kapanır kapanmaz sınav için yine ailecek İstanbul'a gittik. Nihayet sınav günü geldi çattı. O günü hala bugün gibi hatırlarım. Sabah okula gittiğimizde çevreden çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Binalar, bahçe, sınava girdiğimiz sınıf, sıralar, her şey çok faklıydı. İçimde büyük bir istek uyandı, ben de ablam gibi bu okulda okumalıydım. 

Sınav kağıtları dağıtıldığında heyecandan resmen titriyordum. Kafamı bir türlü toparlayamıyor, hiçbir şey yapamıyordum. Herkes harıl harıl soruları çözmeye başlamıştı bile. Böyle giderse başarmama imkan yoktu. Sonra kendime geldim, en kötü ihtimal, diye düşündüm, ne olur? Kazanamam, Beypazarı ortaokuluna giderim, hem ailemden, arkadaşlarımdan ayrılmamış olurum, ucunda ölüm yok ya. Bu düşünce beni çok rahatlattı, bütün heyecanım geçmişti. Kendimi toparlayıp soruları çözmeye başladım. Sınav bitip kağıtlar toplandığında soruların hemen hepsini çözmüş olduğuma inanıyordum. Yanılmamışım, yaz sonuna doğru sınavı kazandığımı öğrendim, hem de ön sıralarda. 
Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Aileden Uzakta" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

İstanbul'da Yaz Keyfi [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: " Tatiller ve İstanbul"...
Yaz gecelerinin vazgeçilmezlerinden biri de yazlık sinemalardı. Hemen her mahallede böyle bir sinema vardı. Bu sinemalar genellikle apartmanlar arasında kalmış büyük bir bahçe içinde olurdu. Bahçenin bir tarafında yüksekte kocaman bir beyaz perde olur, film bu perdeye yansıtılır, seyirciler sıra sıra dizilmiş tahta sandalyelere oturarak, kapıdan aldıkları ya da dışarıdan getirdikleri kuruyemişlerini yerken filmi izlerlerdi. Çevredeki apartmanların balkonları bu sinemaların ücretsiz localarıydı. Ancak perdenin arkasında kalan apartmanların sakinleri çok şanssızdılar çünkü filmlerin sadece sesini duymakla yetinmek zorundaydılar. Tek bilete genellikle üst üste iki film gösterilir, en son vizyona giren Türk filmlerinin yanı sıra Türkçe seslendirilmiş eski yabancı filmler de oynatılırdı. Burada seyrettiğimiz filmler Beypazarı'nda aylar sonra gösterime girdiğinden tatil dönüşünde arkadaşlarımıza bunları ballandıra ballandıra anlatırdık.

Her yaz biz İstanbul'dayken Kuşdili Çayırı'na mutlaka bir sirk gelirdi ve biletler satışa çıkar çıkmaz, olur da kalmaz diye, bizim biletlerimiz hemen alınırdı. Aklımda kalan en güzel sirk "Medrano Sirki"ydi. Bu sirkler palyaçosu, cambazları, akrobatları, sihirbazı, aslan terbiyecisi ile biz çocuklar için büyülü bir dünyaydı. Sadece biz çocukların değil, büyüklerimizin de bu sirkleri keyifle izlediğini hatırlıyorum. Yalnız bir keresinde, aslan aniden bize arkasını dönmüş, benim yeni kot pantolonum sırılsıklam olmuş, ben neye uğradığımı şaşırmıştım. Büyükler uğurdur diye beni teselli etmişler, kaldığımız yerden sirki izlemeye devam etmiştik.

Bazen de evde kalır, oyun oynardık. Taşlarla oynanan domino ve iskambil kağıtlarıyla oynanan remi ve konken en çok oynadığımız oyunlardı. Büyükler bazen de tavla oynarlardı. Kıran kırana oynanan bu oyunlarda yenilen, akşam yürüyüşe çıkıldığında, herkese çay, dondurma ya da mısır ısmarlardı.

Yine evde kaldığımız bazı akşamlarda, babam ortaya felsefi bir konu atar, büyükler o konu üzerinde görüşlerini söylerken biz küçükler dikkatle dinler, bilgilenip görüş geliştirmeye çalışır, ara ara biz de kendimizce katılmaya çalışırdık. Ben bu tartışmaları çok sever, merakla izlerdim. Özellikle de din konusunda anneannemin tartışmasız kabulcü yaklaşımıyla babamın sorgulayıcı yaklaşımı çatışır, bu ayrılıktan doğan tartışma gece yarılarına kadar uzar, ben her ikisini de dikkatle dinler, yatağıma yattığımda kafamda bu konuşmaların muhasebesini yapar, bir sonuca varmaya çalışırdım. 

Burada biraz rahmetli anneannemi tanıtmak istiyorum. Önce benim üzerimde büyük emeği ve etkisi olan bu güzel insanı - tabi dedeciğimi de - buradan rahmet, sevgi ve minnetle anmalıyım. Ablamla ben Amerikan Lisesinde okurken 7 sene onların yanında kaldık. Gerçi hakimler o zaman da diğer memurlara kıyasla yüksek maaş alıyorlardı ama yine de babamızın maaşı ikimizi o okulda yatılı olarak okutmaya yeterli değildi. Bu nedenle biz gündüzlü olarak - nihari - okumak zorundaydık. İstanbul gibi bir şehirde iki küçük kız çocuğunun sorumluluğunu üzerine almak sanırım her büyükanne ya da büyükbabanın rahatlıkla üstlenebileceği bir şey değildi. Ancak onlar bizim geleceğimiz için seve seve bu özveriyi gösterdiler. Onların bu özverileri ikinci bölümde, o günleri anlatırken, daha belirgin olarak görülecektir sanırım.


Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Anneanne ve Torunlar" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

Tatiller ve İstanbul [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: " O Yılların Moda Oyunları"...
20 Temmuz'da, adli tatil başlar başlamaz, İstanbul'a, anneannemle dedemin yanına giderdik. Anneannemlerin ahşap evi üç katlı bir apartmana dönüştürülmüştü ve 3. katta anneannemler, 2. katta da küçük dayımlar oturuyordu. Bu yüzden evde, dayımın oğlu Aykut ve Aytun'la beraber, 5 kişilik bir çocuk ordusu oluyorduk. Birlikte oyunlar oynar, şarkılar söyler, ailecek gezmelere giderdik.

O zamanlar daha İstanbul'un her yerinden denize girilebiliyordu. Kurbağalıdere'de sandalcı teyzeden bir sandal kiralar, Fenerbahçe açıklarında demir atardık. Ben sudan çok korkardım. Herkes, benden küçükler bile korkmadan sandaldan denize atlarlar, ben hep en sona kalırdım. Sonunda mecburen bir, iki, iki buçuk diye saymaya başlar, ama bir türlü üçü diyemezdim. Bir gün benim bu hâlimi gören bir hanım "oğlum, korkma yahu, sen yarın asker olacaksın" diye beni yüreklendirmeye çalışmış, bizi çok güldürmüştü. Aslında o hanım beni erkek çocuk sanmakta haklıydı, çünkü babam saçların çocukların gelişmesini engellediğine inandığından bizim saçlarımızı hep kısacık (o modele alegarson diyorlardı) kestirirdi. Mayo olarak ta bir şort giydiğimizden erkek çocuktan pek te farkımız yoktu hani.

Gündüzleri bazen pencerenin önüne dizilir, caddeden geçen arabaları seyreder, araba tutardık. Şansına güzel araba çıkan sevinir, külüstür araba düşen hayıflanır, bazen de ben bunu saymıyorum diye mızıkçılık yapardı. Akşam üstü olunca dedem Muharip Gaziler Lokali'nden dönerken Beyaz Fırın'a uğrar, bize jelatine sarılmış beyaz halkalar getirirdi. Anneannem önceleri bunları bize "kuş getirdi" diye verirdi. Bir gün ben "Bu kuşun da ne kadar büyük eli varmış" diye inanmadığımı ima ettiğim için sonraları bu halkaları dedem getirir olmuştu.

Sıcak yaz gecelerinde yemekten sonra hep beraber Moda'ya yürür, Zeynep Kamil Çay Bahçesi'nde çay içerdik. Çaydan sonra Moda'dan elimize birer külah dondurma ya da birer mısır alır, bazen de Nefis Pastane'sine uğrar, dondurmalı tavuk göğsü / kazandibi yer, yine yürüyerek evimize dönerdik. Dönüşte gündüzleri iğne atsan yere düşmeyen Kadıköy Altıyol'un o sakin ve karanlık hali beni çok etkiler, sanki uyuyan bir devmiş gibi gelirdi bana.


Anı dizisi, gelecek yazı olan, "İstanbul'da Yaz Keyfi" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

O Yılların Moda Oyunları [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: " Oyun Günleri"...
"Amiral Battı" oyununda yan yana iki büyük kare çizilir, bu kareler enine ve boyuna 10 a bölünerek küçük karelere ayrılır, üstlerine soldan sağa doğru harfler, sol yanlarına da yukarıdan aşağıya rakamlar yazılarak her karenin koordinatlarla tarifi sağlanırdı. (örneğin 2a, 5c vb.) Bu karelerden birincisi kendi denizimiz, ikincisi de karşımızdakinin denizi olurdu.

Herkes karşısındakine göstermeden kendi denizine gemilerini işaretlerdi. (4 tane tekli, 3 tane ikili, 2 tane üçlü, 1 tane de 4'lü yani amiral gemisi) Tekli gemiler tek kare boyunca, ikililer iki, üçlüler 3, dörtlü ise 4 kare boyunca uzanırdı. Gemilerin birbirine değmemesi kuraldı. Oyuna başlayan bir kareyi tarif eder, örneğin 3c, 6b gibi, diğerinin o karede bir gemisi varsa ve tekliyse battı, daha büyük bir gemiyse yara aldı der ve bu tahmin eden boş bir kare söyleyene kadar devam ederdi.
Söylenen kare boşsa, karavana denir ve söyleme hakkı bu defa diğerine geçerdi.
Kim daha önce diğerinin gemilerinin hepsini batırırsa oyunu o kazanırdı ve yeni oyunu o başlatırdı. 

Evde ya da dışarıda keyifle oynadığımız bir oyun da sessiz sinema oyunuydu.
İki takıma ayrılırdık. Takımdaki bir kişi aklından bir film adı tutar, takımın diğer kişileri ise bu filmin adını bulmaya çalışırdı. Hiç konuşmadan işaret ve mimiklerle yapılan bu anlatımın da kendine göre bir dili vardı.
Önce kelime sayısı, sonra da anlatılan kelimenin kaçıncı kelime olduğu parmakla gösterilirdi.
Tahmin eden kelimeye yaklaşmış yani eş anlamlısını söylemişse iki işaret parmağı birbirine sürtülerek ileri geri hareket ettirilir, kelime doğru ancak bir eki varsa (e, i, de, den vb.) iki parmak diğer elin işaret parmağında tırnak dibinden tutulur, kelime birleşik kelimeyse ve iki bölümde anlatılacaksa iki parmak işaret parmağın ortasından tutularak gösterilirdi. Kelimenin çoğul olduğu ise sağ elle havada daireler çizilerek anlatılırdı.
Her takım oyuncusu sırayla anlatan olur, oyun sonunda hangi takım daha fazla doğru cevabı bulduysa o takım şampiyon olurdu. 

Arkadaşlarımızla yapmaktan keyif aldığımız bir diğer uğraş ta elişleri yapmaktı. Ancak babam bizim bunları yapmamıza izin vermediğinden ( gözümüzü bozacağını, gözlerimizin okumamız için çok önemli olduğunu söylerdi hep) biz arkadaşlarımızın yaptığı elişlerini alır, gizli gizli onları yapardık. Benim en sevdiğim elişi etamin işlemekti.
Arkadaşlarımın çeyizi için ince kareli etamin üzerine renkli ipliklerle epeyce sehpa örtüsü, kırlent vb. işlediğimi hatırlıyorum. Dilerim hepsi mutlu yuvalarda kullanılmışlardır.


Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Tatiller ve İstanbul" ile devam edecek.



Semiramis Kanbak

Oyun Günleri [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Arkadaşlar"...
Yağ satarım, bal satarım oyununda bir daire şeklinde yere otururduk. Arkaya bakmak yasaktı. Hep bir ağızdan "yağ satarım, bal satarım, ustam ölmüş ben satarım" diye bağırırken ebe olan elinde bir mendille arkamızda dönerdi. Karar verdiği bir zamanda mendili usulca birinin arkasına bırakıp koşmaya başlardı. O zaman herkes mendilin bırakıldığını anlar, arkasını yoklardı. Mendili bulan kalkıp ebeyi kovalamaya başlar, bu arada onu yakalayıp ebeliyebilirse yerini kaybetmez, ancak yakalayamadan ebe onun yerine oturursa yerini kaybeder ve ebe olurdu. 

Bazen de beştaş oynardık. Beş küçük taşla oynanan bu oyunda kural taşlardan birini havaya atarak o düşene kadar diğer taşları kurallara göre avuçlayıp taşı tutmaktı. Taşlar yere atılır, biri alınır, havaya fırlatılırken kalanlar önce birer birer, sonra ikişer ikişer toplanır, sonra üç ve bir, sonra da dördü birden alınırdı. Taşları yerden alırken diğer taşları yerinden oynatmamak kuraldı. Özellikle 3 ünü ve dördünü bir arada alacağımız zaman taşları yere atarken fazla dağıtmamaya dikkat etmek gerekiyordu. Ama tabi bu da aramızda "doğru dürüst atmadın, bıraktın, sayılmaz" diye sık sık tartışmalara neden oluyordu. Beştaşın bir de köprülüsü vardı. Sol elimizin başparmağı ve orta parmağıyla yere bir köprü yapar, taşı havaya fırlattığımızda taş yere düşmeden taşları yine tek tek ya da ikişer ikişer o boşluktan öteye sürükler, havadaki taşı yakalardık. Taşların hepsi köprünün altından geçtiğinde bu defa elimizi kaldırır, taşı havaya atıp taşların tümünü avucumuza alıp havadaki taşı tutardık.

Bir ara da hula-hop denilen çemberi çevirmek moda olmuş, hatta bu bütün dünyada bir salgın haline gelmişti. Tatil için İstanbul'a gittiğimizde bize de pembe bir hula-hop almışlar, Beypazarı'na döndüğümüzde sokakta arkadaşlarımızla hula-hop yarışı yapar olmuştuk. Çemberi belimizin hizasına getirip bırakırken vücudumuzla daireler çizerek çemberi düşürmeden belimizde döndürmeye çalışıyorduk. Hula-hopu düşürmeden belinde en fazla kim çevirirse o şampiyon oluyordu ve küçük kardeşim Tomris bu şampiyonluğu kimseye kaptırmıyordu. Ancak bir süre sonra hula-hop çevirmenin insanlarda bağırsak düğümlenmesine yol açtığı anlaşıldığından bu oyuncağımız kırılarak çöpe atıldı. 

Evlerde oynadığımız oyunlar ise genellikle kağıt kalemle oynanıyordu. İsim bitki hayvan oynarken defter kağıdını uzun tarafı üste gelecek şekilde çeviriyor, kağıdı boyuna 8 eşit parçaya bölüyor, her bölümün üstüne isim - bitki - hayvan - yemek - şehir - ülke - yemek - puan diye başlık yazıyorduk. Birimiz içimizden alfabeyi saymaya başlıyor, diğeri dur dediğinde sayan hangi harfte kaldıysa, herkes her bölümün altına o harfle başlayan bir isim, bitki vb. bularak yazıyordu. Bütün bölümleri tamamlayan kişi ben buldum deyip 20 ye kadar sayıyor, sayması bittiğinde herkes kalemini bırakıyordu. Teker teker herkes bulduğu kelimeyi söylüyor, bulunan kelimeyi başka kimse bulmamışsa 10 puan, iki ya da daha fazla kişi aynı kelimeyi bulmuşsa 5 er puan, bulamamışsa 0 puan alıyordu. Tüm bölümlerdeki puanlar toplanarak puan başlığı altına yazılıyordu. Oyun sonunda puanlarının toplamı en yüksek olan kişi oyunu kazanmış oluyordu. 

Adam asmaca ise iki kişiyle oynanan bir oyundu. Biraz bugünkü Çarkı Felek oyununa benzeyen bu oyunda soruyu soran aklından bir şey tutuyor, kağıda onun içindeki harf sayısı kadar küçük enine çizgiler çiziyor, karşısındakine bununla ilgili bir de ipucu veriyordu. (örneğin bir roman, film, ya da devlet adamı adı diye ) Sorulan kişi ise bir harf söylüyor, eğer söylediği harf sorulan kelime ya da kelimelerin içinde varsa, soruyu soran o harfin bulunduğu yere ya da yerlere harfi yazıyor, eğer yoksa da bir darağacının ilk çizgisini çizmeye başlıyordu. İsabetli söylenen her harf boşlukları doldurarak sorulan kişiyi çözüme yakınlaştırırken yanlış söylenen her harfte darağacının ucunda çöpten adam olarak asılmasına yaklaştırıyordu.
Adam asılana kadar sorulan kişi cevabı bulursa ipten kurtulmuş oluyor ve adam asma sırası ona geçiyordu. 

Anı dizisi, gelecek yazı olan, "O Yılların Moda Oyunları" ile devam edecek.





Semiramis Kanbak

Leyla Hanım'ın Voksi'si [İdil Tulun]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Yakın arkadaşlarımdan Leyla'nın, bir zamanlar; emektar mı emektar, külüstür mü külüstür bir VosWos'u vardı.
70 küsur model falan... Muhtemelen…
Hani şu kaplumbağa denenlerden...
Gerçi günümüze uygun bir arabası daha vardı ama VosWos'u da kullanırdı sıkça...

Bir gün iş seyahatine çıkması gerekti. Öyle durumlarda birçokları gibi Havaş otoparkına kadar kendi aracıyla gelir, otosunu orada bırakır; seyahat dönüşünde de taksilerle kovalamaca oynayıp sinirlerini bozmadan kendi aracına binip evinin yolunu tutardı. O gün, bir haftalığına şehir dışına çıkarken, kanımca, diğer arabası otoparkta zarar görebilir diye Wolkswagen'iyle çıkmıştı yola... Kozyatağı'ndaki Havaş otoparkına bıraktı arabayı. Sonra da gönül rahatlığıyla gitti yoluna…

O İstanbul dışındayken, tesadüfen Havaş otoparkının yanından geçtim.
Bir baktım otopark yok! Evet, evet koskoca otopark yok! Yerindeyse ilk katı tamamlanmak üzere olan bir inşaat var.
Hemen açtım telefonu: “Leyla! Otopark yerinde yok!”
Cevap: “Manyama!.. Yerini karıştırmışsındır her zamanki gibi.”
Evet yolları karıştırırdım hep, ama bu kez emindim.
Dedim: “Valla yok!”.
İnanmadı.

Bir hafta sonra döndü bizimki…

Gecenin bir yarısı, yürekleri hoplatan telefonun sesi ve bir feryat: ”İdil! Otopark yeride yok!”
Bu cümlenin patenti benimmiş de kaçak kullanan biri varmış gibi irkildim.
Dedim: “Dur, bekle, geliyorum!”

Annemlere anlattım: "Böyleyken böyle, ben gidiyorum bi." 
Babam “bıdı bıdı” yaptı. Annem “ay may” dedi. 
Neyse çıktım evden. Vardım otoparkın olması gereken yere. Biraz merhaba biraz da hoş geldin töreni ve hemen tıklattık güvenlik kulübesinin camını… İçeriden, ölmüş de üstüne sinekler konmuş yaşlarında bir güvenlikçi dede çıkmaz mı? Sorduk birlikte… Dedi ki, “Abla, otopark gitti. İnşaat başladı.” Onu biz bile görebiliyorduk tabii...
- İyi ama arabamız nerede?
- Göztepe E5'teki bilmem ne benzincisine çekildi tüm arabalar.
- Yalnız bizim arabanın altı yarıktı, ön sürücü koltuğu her an düşebilirdi, ya öyle olduysa? Güvenlikçi dede, “Ben bilmem” dedi hâliyle…

Gerçekten de arabanın ön koltuğunun altı yarıktı boydan boya. Arabalardan çok anlamadığımdan burada tam olarak tarif edemiyorum ama içine oturup sürücü koltuğunun yanına doğru baktığında, arabanın altından akıp giden yolu görürdün hemen…
Fred Çakmaktaş'ın arabasındaymışsın da sanki ayakların her an fren yapmak için yere değecekmiş gibi….

Neyse, gittik bulduk arabayı…

Sağ taraf ve koltuğun arka kısmındaki yer tam “J” şeklinde yarılmış, kopmak üzere… Alttaki sac, sadece sol taraftan tutuyor. Giderken yolun göründüğü de malum. Daytona yarışlarında, pist kenarında durmak bundan daha güvenli.

Koltuk düşmesin diye, enine doğru koyduğumuz bir demirle aklımız sıra destek bile yaptık. Yaptık ama içim rahat değil...
Dedim: “Leyla, ben bu arabaya binmem. Sen sürerken koltuk kopar, yere yapışır, kaza yaparız.”
Dedi ki: “Sizin ev yakın. Bence bir şey olmaz.”
Sanki gidilecek yerin yakın oluşu kazaları önlermiş gibi…

Bir an bana da olmaz gibi geldi, cesaretlendim.
Galeyana gelip, daldım arabanın içine…
Çalıştırdı arabayı, koyulduk yola…

Kullanırken yoğun bir dikkat sarf etmesine karşın, bana düşen görev de bayağı zorluydu. Koltuğun ağırlığını hafifletmek için, sağ yanından tutup yukarı doğru kaldırdım yol boyu... Kollarım koptu, ellerim uyuştu; sırtıma, belime ağrılar saplandı. Yine de pes etmemeye kararlıydım. 
Hızlı gidip hemen eve varmaya çalışıyor; sonra korkuyla yavaşlıyorduk. Ya hızla giderken sac kopar da asfalta yapışırsak?.. 
Yakın denen yolsa uzadıkça uzuyordu.
Çok şükür! Sonunda vardık kazasız belasız...

Araba bir hafta kadar evin otoparkında yattı.
Bir sabah, Leyla'nın babası geldi; alıp götürdü Voksi’yi…

Aklıma geldi gece gece nedense…
Aklıma gelince de yazasım geldi.
Güzel günlerdi.
Günler mi güzeldi yoksa akılsız davranışların selametle bitmesi mi?
Ne bileyim, güzeldi işte…



İdil Tulun

Arkadaşlar [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Babam ve Biz"...
Tatilimizin Beypazarı'nda geçirdiğimiz bölümünde, okulların kapanmasıyla arkadaşlarımızla gidip gelmelerimiz ve sokak oyunlarımız sıklaşır, günün büyük bir bölümünü sokakta oyun oynayarak geçirirdik. 
Şimdi size biraz bu oyunlardan bahsetmek istiyorum... 

Seksek oynardık, mesela. 
Yere tebeşir ya da kiremit parçasıyla dikine kocaman bir dikdörtgen çizer, bunu önce boyuna ortadan ikiye, sonrada enine 3 eşit parçaya bölerdik. 

Ortaya 6 boşluklu bir şekil çıkardı. 
Yere; yassı, orta boyda bir taş koyar (Bu taşları dere kenarında arayıp buluyorduk ve bizim için çok kıymetliydiler.), sol baştan başlayarak bu taşa tek ayak üzerinde vurarak çizgi üzerine getirmeden bir sonraki bölüme geçirmeye çalışırdık. Taş çizgi üzerine gelir durursa yanmış oluyor, sıra ötekine geçiyordu. 

Daha sonra bu sekseğin yerini Ankara sekseği dediğimiz yeni bir şekil almıştı. Ankara sekseği, altta birbirine teğet çizilmiş üst üste üç kocaman daireyle başlıyor, üzerine ortadan ikiye bölünmüş yatay bir dikdörtgen çiziliyor, sonra üst ortasına tek bir daire, üstüne yine ortadan ikiye bölünmüş yatay bir dikdörtgen çiziliyordu. Yine aynı şekilde tek ayak üzerinde taş çizgiler üzerine getirmeden sektirilerek oynanıyordu. 

Saklambaç oynadığımızda biri ebe olur, bir ağaca başını koyar, arkasına bakmadan belli bir sayıya kadar sayardı. Bu arada herkes bir yerlere saklanır, ebe gözünü açtığında saklananları aramaya başlardı. Ebe aramak için ağaçtan uzaklaştığında birisi ondan önce ağaca gelir, elini sürerse kendini kurtarmış olurdu. Ancak saklananlardan birisi ortaya çıkar da ağaca ulaşamadan ebe onu ebelerse (elini sürerse) ebelik ebelenene geçerdi. 
Bu oyun sırasında sık sık düşer, diz kapaklarımız ve dirseklerimizi yaralardık. 

İp atlamayı çok severdik. 
İki kişi uzunca bir urganı iki ucundan tutarak saat yönünde yere değdirerek çevirir, sırayla bunun altına girerek ipe değmeden kararlaştırılan sayıya kadar atlamaya çalışırdık. İpe değen atlamayı bırakıp ipin ucundan tutardı. Bir de çift iplik atlamak vardı, o daha zordu. İki ip olur, iplerin ucunu yine iki kişi tutar, bir elleriyle bir ipi saat yönünde, sonra diğer elleriyle ikinci ipi aksi istikamette çevirirler, atlayan ipe değmeden önce bir ipten sonra da diğerinden atlamaya çalışır, ipe değerse yine yanmış olur ve ipi tutma cezasına çarptırılırdı. 

Topla oynanan istop ve yakantop oyunlarımız vardı. 

İstopta birimiz ebe olur, diğerleri onun etrafını daire şeklinde sararlardı. Ebe olan topu havaya fırlatırken gözüne kestirdiği birinin adını bağırır, adı söylenen kişi topu yere düşmeden yakalamaya çalışır, eğer o an yakalayamazsa herkes bir tarafa kaçışır, ismi bağırılan kişi topu yakaladığı an; istop diye bağırırdı. 
O anda herkes olduğu yerde durmak zorundaydı. 
İstop diyen, eğer birini topla vurabilirse o kişi ebe olurdu. 
İstopta üç defa vurulmak oyundan atılma nedeniydi.

Yakantop* ise iki takımla oynanırdı. 
Takımlardan birinin oyuncuları ortada durur, diğer takımın oyuncuları da onların etrafına dizilirdi. Dışta olanlar içte olanları topla vurmaya çalışır, bu arada içte olanlar toptan kaçmak için oraya buraya kaçışırdı. 
Vurulan oyuncu oyundan çıkartılır ancak atılan topu havada yakalayabilen olursa, o oyuncu bir can kazanmış olurdu. 
Can kazanan bu hakkını ya oyundan atılan birini oyuna geri alarak ya da vurulduğunda saydırmayarak kullanabilirdi. 


*Yakantop: Bazı yörelerde "yakartop" olarak bilinir.



Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Oyun Günleri"yle devam edecek.



Semiramis Kanbak

*Babam ve Biz [Semiramis Kanbak]

Bu gruba ait tüm sitelerde yayınlanan makaleler, hiçbir dönemde sansür edilmemiştir. Ayrıca Nisan 2012′den
beri de redakte edilmemekte; doğrusu ve yanlışıyla eser sahibinin gönderdiği özgün hâlde yayınlanmaktadır.
Bir önceki yazı: "Babam"...
Babam vakit buldukça bizi alıp kasabanın yakınındaki ağaçlık bir yere götürürdü. Büyükçe bir ağacın altına bir kilim serer, kendisi üzerine uzanır, biz de onun etrafına oturup zevkle anlattığı masalları dinlerdik. 
Babam ve arkadaşı "Tahtabacak'ın Maceraları"... 
Tefrika hâlindeki bu masallarda, arkadaşı Tahtabacak'ın doğaüstü bir gücü vardı. İkisi beraber zor durumdaki iyi insanları kötü insanların şerrinden korurlar, kötüler sonunda mutlaka cezalarını bulurdu. 

Küçük kardeşime doğum günü hediyesi olarak bir sinema makinesi almıştı. 
Bu; sesi olmayan, sadece görüntüsü olan bir film makinesiydi ama o gün için bir teknoloji harikasıydı bizim için. Makineyi alırken yanında iki tane de renkli film vermişlerdi. Birisi "Kırmızı Şapkalı Küçük Kız" diğeri de "Brummy, Bızdık Ayı"... Amerikan bezinden bir de beyaz perde yaptırtmıştı, film oynattığımız zaman duvara asıp görüntüyü ona yansıtıyorduk. 
Zamanla filmlerin sessiz olması bize yetmemiş olacaktı ki bunları seslendirmeye karar verdik. Ablam kırmızı şapkalı küçük kız oldu, ben anneanne, babam da sesini değiştirerek hem kurdu hem de ormancıyı seslendiriyordu. Annemle küçük kardeşim de seyirci oluyorlardı. Önceleri canlı olarak yaptığımız bu seslendirmeyi daha sonra iki şeritli Tesla teybimize kaydettik. Bu bandı filmi oynatırken çalarak sonunda sinemamızı sesli sinema yapmayı başarmıştık. 

Babam fotoğraf çekmeye çok meraklıydı. 
İkinci el bir Leica fotoğraf makinesi almıştı. 
O zamanlar; daha renkli fotoğraf yoktu, resimler siyah beyaz çekiliyordu. Çektiği resimleri Foto Ürün'e bastırtırdı hep. Ancak bir gün çektiği resimleri kendisi basmaya karar verdi. Biz de ona yardım edecektik. Odalardan birini karanlık oda yaptı. Filmin banyosunu yaptıktan sonra, kartların üstüne fotoğrafın negatifini ışınlıyor (Yanlış hatırlamıyorsam bu alete agrandizör diyordu.) belli bir sayıya kadar sayıyorduk, sonra o kartı bir pensle ucundan tutarak içinde sıvı olan bir küvetin içine sokuyorduk. Hafifçe salladıkça resim belirmeye başlıyor, görüntü tamam olduğunda o küvetten çıkartıp başka bir küvete sokuyor, daha sonra resmi masanın üzerine koyup kurumasını bekliyorduk. Resimler kuruduktan sonra kenarlarını tırtıklı olarak kesen bir de makine almıştı, onunla kesiyorduk. 

Yazın babamla adliyeye giderek baktığı davaları dinlemek çok keyifli olurdu. Özellikle boşanma ve miras davaları bize ilginç geliyordu. 
Salonun bir köşesinde sessizce oturur, dikkatle dinlerdik. 

Hatırladığım boşanma davalarından birinde adam karısından boşanmak istiyordu. Babam sebebini sorduğunda "Çok pis Hâkim Bey'im, çaydanlıkta patates kaynatıyor!" diye cevap vermiş, babam da adama "Bunun için karı boşanır mı oğlum!" demiş sonra karısına dönüp "Hadi kızım, sen de bundan sonra patatesi tencerede kaynat, temiz olmaya da gayret et, bak bir daha şikâyet gelirse seni boşarım" demiş göndermişti. 

Bir başka boşanma davasında; genç bir adam, o askerdeyken kayınbiraderi ile ilişki kurduğu için karısını boşamak istiyordu. Babam kadına "Utanmadın mı kızım, böyle şey olur mu?" diye sorduğunda kadın "Ne yapayım Hâkim Bey, göynüm (gönlüm) düştü!" diye cevap vermişti. 

Bir veraset davasında; kadının daha önce iki eşi ölmüş, onlar için veraset davası açmış, davalarına babam bakmıştı. Bu kez üçüncü kocasının veraset davası için babamın karşısındaydı. Babam kadına "Yeni kocayı da mı yolladın 'Falanca Hanım', noluyor, niye ölüyor bunlar hep?" diye takıldığında kadın ciddi ciddi: " Vallaha ben bi şey yapmıyom Hâkim Bey, benim şansıma aldığım heriflerin hepsinin canları diplerindeymiş besbelli!" diye kendini savunmuştu.

Bazen de babam bize şiirler okurdu. 
Okuduğu şiirlerin bir bölümü kendisine, bazıları da yerli ve yabancı ünlü şairlere ait olurdu. Bu şiirleri duyarak okuduğundan onun şiir okumasından ben çok etkilenirdim. Benim bu hâlimi farketmiş olacak ki bir gün bana mavi kaplı küçük bir defter uzattı. Defteri açtığımda ilk sayfada kendi resmi ve altında :
"Canım kızım Semiramis, Sana sevdiğim şiirlerden bir demet yaptım. Şiiri sevmeyen hiçbir şeyi sevemez. Umarım beğenirsin. Baban" yazıyordu. 
Seçtiği şiirleri benim için tek tek daktiloyla yazmış, çok güzel bir defter oluşturmuştu. Bu defterin benim şiiri sevmemde büyük etkisi oldu. 
Şairleri tanımaya onun seçtiği şiirlerle başladım. 

Bugün bana büyük bir keyif veren, sesimi duyurmamı sağlayan Şiir Parkı varsa, onu biraz da bu deftere borçluyum sanırım. 


Anı dizisi, gelecek yazı olan, "Arkadaşlar"la devam edecek.




Semiramis Kanbak

  • ALINTI YAPMAK İÇİN

    • Yazarlarımızın makaleleri ve Sayın Günay Tulun'a ait şiirlerin, "Radyo-TV ile diğer basın ve yayın organlarında" yayım ilkesi: Önceden haber verme, eserin aslına sadık kalma, eser sahibiyle alıntının yapıldığı yer adlarını anlaşılır bir açıklıkla belirtmektir. Yayın öncesi bildirim imkânının bulunamadığı aniden gelişen durumlardaysa nezaket gereği, [sessizliginsesi.tr@gmail.com] adresine yayın sonrası bilgi gönderilmesini rica eder; tüm yayınlarınızın başarılı geçmesini dileriz.
  • ESER EKLEMEK İÇİN

    • "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm basılı ya da dijital yayın sayfalarında halkımızın geniş dünya ilgisine uygun olarak her türlü konuya yer verilmiştir. Yayınlanan fotoğrafların büyük bir kısmı "Kadim Okurlarımız" tarafından gönderilmiştir. Fotoğraf ve çizgi resimlerde "İlişkinlik-Telif Hakkı" konusunda tereddüt oluştuğunda bu eserleri yayından çekme hakkımız saklıdır. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"na ait tüm gazete, dergi, site, blog gibi yayın araçlarında yayınlanan makale ve diğer yazı türleriyle fotoğraf, resim, yorum gibi her türlü eserin; üçüncü şahıs, kurum ve kuruluşlara karşı her türlü sorumluluğu, bu eserlerin sahibi olan yazar, gönderici ve ekleyicilerine aittir. "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"nun yayın organlarına kayıt edilen ya da kaydedilmek üzere gönderilen eserlerin, telif hakları konusunda problemsiz olmaları önemli ve gereklidir. Yayın Kurulu, gönderilen eserleri yayınlamaktan vazgeçebileceği gibi, dilediği yayın organlarından birinde ya da hepsinde aynı anda ya da değişik zamanlarda yayınlayabilir, yayınlamak isteyen üçüncü şahıslara, tüzel kişiliklere ve kurumlara onay verebilir ya da onlar tarafından yayınlanmasını engelleyebilir. Yalnız şu unutulmamalıdır ki bu eserler, okura saygı kuralı gereği Türkçe kurallarına uygun olmalıdır. Yazılar yayınlandıktan sonra, yazar ya da ekleyicisi; istifa, uzaklaştırılma, çıkarılma dâhil herhangi bir nedenle yazı göndermesi sonlandırılmış olsa dahi "Sessizliğin Sesi Grubu"yla "Yazarlar ve Ozanlar Grubu Yayın Kurulları"nın oy birliği içeren onay kararı olmadan eserlerinin kayıtlarımızdan ihracını isteyemez, istediği takdirde bunun reddedileceğini en baştan bilmelidir. Gönderici ve yazarlarımızın bu konuya önceden dikkat etmeleri, ileride ihtilaf doğmaması için baştan eser göndermemeleri gerekmektedir. Yayın organlarımıza ekleme yapanlar, bu konudaki sorumluluklarını okumuş ve kabul etmiş sayılacaklardır. Uzun süre yazı göndermeyen ya da yazmayı bırakan köşe yazarlarımızın o güne kadar gönderdikleri tüm yazılar "Konuk Yazarlar" bölümüne aktarılarak yeniden yazı göndermeye başladığı güne kadar köşesi kapatılır. Köşeyi kapama ya da kapatılan köşeyi açıp açmama konusunda karar sahibi, "Sessizliğin Sesi Grubu" ile "Yazarlar ve Ozanlar Grubu"dur. İhtilaf durumunda, İstanbul'un Kadıköy Mahkemeleri yetkilidir.
  • YORUM YAZMAK İÇİN

    Sayın Okurlarımız: Yorumlarınızı; Grubumuza ait "Google, Yahoo, Mynet, Hotmail, TurTc " ve diğer posta adreslerimize göndermek yerine, "Yorum bölümü açık olan sitelerimiz"deki; yorum yazmak istediğiniz yazının alt kısmında yer alan "Yorum", "Yorum Yapın", "Yorum Yaz" veya "Yorum Gönder" tuşlarını kullanarak doğrudan kaydetme olanağınız bulunmaktadır. Yazacağınız yorumlarınızın; gecikmeksizin, anında yayına girmesini dilerseniz bu yolu tercih etmenizi, saygılarımızla öneririz.

TÜM SİTEYİ DİLDEN DİLE ÇEVİRMEK İÇİN, "DİLİ SEÇİN"İ TIKLAYIN